25: เดือนกรกฎาคม

วัน ที่ 1 กรกฎาคม 2557

ผม ตื่น ตี 5

วิ่ง กับ ปอ

จบ 4 รอบ ที่ 7 นาที 50

—ครั้งแรก ที่ ผม เร็ว กว่า 8 นาที

ปอ "...นาย"

"ว่า"

"...นาย เก่ง"

"...อืม"

"...กู ตาม ไม่ ทัน"

ผม "...กู ก็ ตาม นายไม่ ทัน เมื่อ เดือน ที่แล้ว"

ปอ ยิ้ม

ปอ "...เฮ้ย ภีม"

"ว่า"

"...กู ใส่ เงิน อีก"

ผม เลิกคิ้ว

"...อะไรนะ"

"...500 บาท"

"...เดือนนี้"

"...ใช่"

ผม "...โอเค"

ปอ ยื่น แบงก์ ห้าร้อย ให้ผม

ผม รับ

—ปอ จะ ใส่ ทุก เดือน

—ปอ ตั้งใจ

—ปอ คน ที่ มี วินัย

ปอ "...นาย"

"ว่า"

"...กู คิด ว่า กู จะ เริ่ม ติว ป.6 ด้วย"

"...อ๋อ"

"...นาย แนะ ไหม"

ผม "...300 บาท ต่อ ชั่วโมง สำหรับ ป.6"

"...โอเค"

"...ปลาย เดือน นี้ เริ่ม"

—ปอ จะ ขยับ ไป สูง ขึ้น

—ปอ มี ตัวเอง ของ ตัวเอง

—ปอ ไม่ ใช่ "เพื่อน ของ ภีม" อย่าง เดียว อีก ต่อ ไป

—ปอ คือ ปอ ที่ มี ตัวเอง

—ดี

เรา เดิน กลับ

---

ใน ห้อง

พิมพ์รพี

"...สวัสดี ค่ะ พี่ภีม"

"...สวัสดี"

วันนี้ พิมพ์รพี ไม่ ทัก แบบเดิม

ตา ของ พิมพ์รพี ดู เปลี่ยน

ผม "...อะไร"

พิมพ์รพี "...ฉัน เปลี่ยน ที่ นั่ง"

ผม เลิกคิ้ว

"...อะไรนะ"

พิมพ์รพี "...ฉัน ขอ ครู ย้าย ที่ นั่ง"

"...ทำไม"

พิมพ์รพี "...ฉัน ตัดสินใจ"

ผม "...อ๋อ"

พิมพ์รพี "...ฉัน ไม่ จะ รอ พี่ ภีม อีก"

ผม หยุด

—พิมพ์รพี เปลี่ยน

—ใน หนึ่ง อาทิตย์

—พิมพ์รพี เปลี่ยน ใจ

ผม "...โอเค"

พิมพ์รพี "...ฉัน ขอบใจ พี่ ภีม"

"...ทำไม"

"...ที่ ปฏิเสธ ฉัน ตรง ๆ"

ผม พยักหน้า

พิมพ์รพี "...ฉัน คิด เยอะ"

"...ครับ"

"...ฉัน ไม่ ใช่ คน ที่ จะ รอ"

"...ครับ"

"...ฉัน เป็น คน ที่ จะ ใช้ ชีวิต"

ผม พยักหน้า

—พิมพ์รพี

—คน ที่ ดี

—คน ที่ "เลือก"

—ไม่ใช่ คน ที่ "รอ"

ผม "...ดี"

พิมพ์รพี "...ฉัน หวัง พี่ภีม โอเค"

ผม "...ผม โอเค"

—พิมพ์รพี ย้าย ไป โต๊ะ ฝั่ง ตรง ข้าม

—ใน ห้อง 5/2 ผม นั่ง คน เดียว

—ที่ ข้าง ผม ว่าง

—ผม รู้สึก... สบาย

—ใน ชาติ ที่แล้ว ผม นั่ง ข้าง พิมพ์รพี ตลอดปี

—ใน ชาตินี้ พิมพ์รพี ย้าย หลัง สอง เดือน

—ดี

ปอ เดิน มา

ปอ "...เฮ้ย"

"ว่า"

"...นาง ย้าย"

"...ใช่"

"...ทำไม"

"...นาง ตัดสินใจ"

ปอ จ้อง ผม

"...นาย ไม่ เสียใจ"

ผม "...ไม่"

"...โอเค"

ปอ "...นาย"

"ว่า"

"...กู จะ ลอง ขอนาง อีกครั้ง"

ผม "...ปอ"

"ว่า"

"...นาย พูด ตรง"

ปอ "...นาย ไม่ ห้าม"

ผม "...ไม่"

—ปอ จะลอง

—พิมพ์รพี จะ ตอบ ยังไง

—ผม ไม่ รู้

—ผม ปล่อย

ปอ ยิ้ม "...โอเค"

ปอ เดิน ไป โต๊ะ พิมพ์รพี

คุย ครู่หนึ่ง

ผม ไม่ ฟัง

แต่ ใน มุมตา ผม เห็น

พิมพ์รพี พยักหน้า

ปอ ยิ้ม

ปอ เดิน กลับ มา

ปอ "...นาง ตกลง"

ผม เลิกคิ้ว

"...ตกลง อะไร"

"...ไป กิน ข้าว เย็น พรุ่งนี้"

ผม "...โอ้"

ปอ "...กู ดีใจ"

ผม "...ดีใจ ด้วย ปอ"

—ปอ และ พิมพ์รพี

—ใน ชาติที่แล้ว ไม่ ได้ คุยกัน

—ใน ชาตินี้ คู่ใหม่ จะ เกิด

—ผม ดีใจ จริง ๆ

—ปอ คน ดี

—พิมพ์รพี คน ดี

—ทั้งคู่ ดี ด้วยกัน

ครู เข้ามา

ผม นั่ง ข้าง ที่ ว่าง

ใน ใจ ผม รู้สึก

—สอง เดือน ผ่าน ไป

—ผม ปฏิเสธ พิมพ์รพี

—พิมพ์รพี เปลี่ยน

—ปอ เริ่ม

—ทุกอย่าง เปลี่ยน

—แต่ เปลี่ยน ใน แบบ ที่ ดี

ผม เรียน ตามปกติ

---

หลัง โรงเรียน เลิก

ผม ขึ้น รถเมล์

พี่ตอง

"...น้องภีม"

"ครับ"

"...น้อง วันนี้ มี อะไร เปลี่ยน"

ผม เลิกคิ้ว

"...ทำไม"

"...น้อง ดู สบาย"

ผม "...ในห้อง พิมพ์รพี ย้ายโต๊ะ"

"...อ๋อ"

"...ปอ ขอ พิมพ์รพี ไป กิน ข้าว"

"...โอ้"

ผม "...สบาย"

พี่ตอง พยักหน้า

—พี่ตอง รู้

—พี่ตอง ไม่ ถาม ต่อ

พี่ตอง "...น้อง"

"ครับ"

"...วัน เสาร์"

"ครับ"

"...พี่ จะ ไป ทะเล"

ผม เลิกคิ้ว

"...ทะเล"

"...ใช่ พี่ และ ตี้ และ พ่อแม่ ของพี่"

"...อ๋อ"

"...ไป กับ พวก พี่ ไหม"

ผม หยุด

—พี่ตอง ชวน ผม

—ไป กับ ครอบครัว ของพี่ตอง

—ผม จะ ไป ไหม

—พี่ตอง บอก ว่า แค่ "เพื่อน"

—พ่อแม่ ของพี่ตอง อยู่ ด้วย

—ตี้ อยู่ด้วย

—ปลอดภัย

แต่...

—แม่ ของผม

—แม่ บอก ว่า อยาก ไป ทะเล กับผม

—ผม สัญญา

—ผม จะ พา แม่

ผม "...พี่ตอง"

"ครับ"

"...ขอบคุณ ครับ แต่ ผม จะ พา แม่ ไป"

พี่ตอง "...อ๋อ"

"...แม่ ของ ผม อยาก ไป"

"...อ๋อ"

"...ผม สัญญา"

พี่ตอง พยักหน้า

"...น้อง"

"ครับ"

"...น้อง ดี กับ แม่"

ผม "...ครับ"

พี่ตอง ยิ้ม

—พี่ตอง

—คน ที่ สังเกต

—พี่ตอง ไม่ เสียใจ ที่ ผม ปฏิเสธ

—พี่ตอง ดีใจ ที่ ผม ดูแล แม่

—พี่ตอง คน ที่ ดี

รถเมล์ จอด

ผม ลง

ที่ บ้าน แม่

แม่ "...ลูก"

"ครับ"

"...วันนี้ เป็นไง"

"...ดี ครับ แม่"

"...อะไร ดี"

ผม "...พิมพ์รพี ย้าย โต๊ะ"

"...อ๋อ"

"...ปอ จะ ไป กิน ข้าว กับ พิมพ์รพี"

แม่ ยิ้ม

"...ปอ ดี"

"...ครับ"

"...ลูก โอเค"

"...โอเค ครับ"

แม่ "...ลูก"

"ครับ"

"...วัน เสาร์ ทะเล"

ผม เลิกคิ้ว

"...แม่ จำได้"

"...ใช่ แม่ คิด ตลอด"

ผม ยิ้ม

—แม่ จำ

—แม่ รอ

—วัน เสาร์ ผม จะ พา แม่ ไป ทะเล

—ครั้งแรก ที่ ผม พา แม่ ใน ชาตินี้

—และ ครั้งแรก ที่ ผม พา แม่ ใน ชีวิตของผม

—ใน ชาติ ที่แล้ว ผม ไม่ พา แม่ ไป ทะเล

—ใน ชาตินี้ ผม พา

ผม "...แม่ครับ"

"ว่า"

"...เสาร์ ตี 5"

"...ตี 5"

"...ครับ ขับรถไกล ต้อง ไป เช้า"

แม่ "...โอเค"

"...ใคร ขับ"

ผม หยุด

—แม่ จะ ถาม

—ผม ตอบ ว่า "แอน ขับ"

—แม่ จะ คิด ว่า ผม ไป ทะเล กับ แอน

—แต่ จริง คือ ผม + แม่ + แอน

ผม "...แอน ขับ"

"...อ๋อ"

"...แอน ไป ด้วย"

"...ใช่"

"...ลูก โอเค"

"...โอเค ครับแม่ แอน ปลอดภัย"

แม่ "...โอเค"

—แม่ ยอมรับ

—แม่ ไม่ ห้าม

ผม ขึ้น ห้อง

ส่ง SMS แอน

"แม่ จะ ไป กับ เรา ทะเล เสาร์"

แอน ตอบ "ดี"

"คุณ โอเค ไหม"

แอน "ผม ดีใจ"

ผม "ขอบคุณ"

แอน "ขอ คุย กับ แม่ ของ คุณ ไหม"

ผม "...ครับ ใน รถ"

แอน "ผม จะ พูด สุภาพ"

ผม "ครับ"

—แอน

—คน ที่ สนใจ จะ คุย กับ แม่

—ใน ใจ แอน คือ ชาย

—แต่ ใน ร่าง คือ หญิง

—แอน จะ พูด อย่างไรกับ แม่

—ผม รอ ดู

ผม วาง มือถือ

ทำงาน พิมพ์ 12 หน้า

นอน

---

อังคาร พุธ พฤหัส ศุกร์

ผ่านไป

ผมและปอ วิ่งตอนเช้า

ผม เรียน

ผม ทำงาน

ปอ และ พิมพ์รพี เริ่ม คุยกัน บ่อย

ใน ห้อง พิมพ์รพี ไม่ ทัก ผม แล้ว

แต่ ใน เวลา ที่ พิมพ์รพี เห็น ผม เธอ พยักหน้า

ผม พยักหน้า ตอบ

—ความ สัมพันธ์ ใหม่

—ระหว่าง ผม และ พิมพ์รพี

—สบาย ๆ

—ไม่ ตึงเครียด

ใน ค่ำ ของ วันพฤหัส แอน

"ภีม"

"ครับ"

"...ผม ฝัน อีก"

"ฝัน อะไร"

"...ผม ฝัน ว่า เรา ทะเล เสาร์"

"ครับ"

"...ใน ฝัน แม่ คุณ พูด อะไร พิเศษ"

"อะไร"

"...ผม ไม่ ได้ยิน"

"...อ๋อ"

แอน "...แต่ ใน ฝัน แม่ คุณ ดูเหมือน บอก สิ่ง สำคัญ"

ผม "...โอเค"

แอน "...ระวัง"

"ระวัง อะไร"

"...ฟัง ดี ๆ ใน วัน เสาร์"

ผม "ครับ"

—แอน

—คน ที่ ฝัน

—ฝัน ที่ บอก ความ จริง

—ใน วัน เสาร์ แม่ จะ บอก อะไร พิเศษ

—ผม ต้อง ฟัง

ผม วาง มือถือ

นอน

—พรุ่ง นี้ ศุกร์

—วัน เสาร์ ทะเล

---

ศุกร์ เย็น ผม กลับ บ้าน

แม่ "...ลูก"

ผม "...ครับ"

"...พรุ่งนี้ ทะเล"

"...ใช่"

"...แม่ ตื่นเต้น"

ผม ยิ้ม

"...ครับ"

แม่ "...ลูก"

"ครับ"

"...แม่ จะ บอก อะไร"

ผม เงยหน้า

—แอน บอก ผม "ฟัง ดี ๆ"

—แม่ จะ บอก อะไร

ผม "...ครับ"

แม่ "...แม่ คิด ว่า แม่ ควร เริ่ม ทำงาน อิสระ"

ผม เลิกคิ้ว

"...อะไรนะ"

"...แม่ ทำงาน บริษัท มา 18 ปี แม่ เริ่ม เบื่อ แม่ คิด ว่า แม่ จะ ลาออก และ เปิด ธุรกิจ ของ แม่ เอง"

ผม "...ธุรกิจ อะไร"

"...ขายของ ออนไลน์"

ผม "...อ๋อ"

"...แม่ คิด เรื่องนี้ ตั้งแต่ ลูก เริ่ม ลงทุน"

"...ครับ"

"...ลูก ทำให้ แม่ ฮึก"

ผม พยักหน้า

—แม่ จะ ลาออก

—เริ่ม ธุรกิจ ขายของ ออนไลน์

—ใน ปี 2557

—ปี ที่ E-commerce ใน ประเทศไทย เริ่ม โต

—Lazada เพิ่ง เปิด ปี 2555

—Shopee จะ เปิด ปี 2558

—ผม รู้ อนาคต

—แม่ จะ ทำได้

ผม "...แม่"

"ว่า"

"...ผม สนับสนุน"

แม่ "...โอเค"

"...แม่ ต้อง ใช้ เงิน เริ่มต้น"

แม่ "...แม่ มี เงิน"

"...ใช่ แต่ ผม ก็ ช่วย ได้"

แม่ "...ลูก"

"ครับ"

"...ลูก ใช้ เงิน ของ ลูก ใน Bitcoin"

ผม "...ครับ"

"...อย่า ใช้ ใน ของ แม่"

"...ครับ แต่ ถ้า แม่ ต้องการ"

"...โอเค"

แม่ "...ลูก"

"ครับ"

"...ขอบใจ"

ผม พยักหน้า

—แม่ จะ เริ่ม ใหม่

—แม่ จะ ทำ สิ่ง ที่ แม่ อยาก

—ใน ชาติที่แล้ว แม่ ทำงาน บริษัท จน ตาย

—ใน ชาตินี้ แม่ จะ มี ธุรกิจ ของ ตัวเอง

—ดี

ผม "...แม่ครับ"

"ว่า"

"...ลาออก เมื่อไหร่"

"...สิ้น เดือน นี้"

"...อ๋อ"

"...แม่ บอก ที่ ทำงาน อาทิตย์ หน้า"

ผม พยักหน้า

—แม่ ตัดสินใจ

—แม่ ไม่ ปรึกษา ก่อน

—แม่ บอก ลูก ตอน ที่ ตัดสินใจ แล้ว

—แม่ คือ คน ที่ มี ตัวเอง

—ผม ภูมิใจ

ผม กิน ข้าว เย็น กับ แม่

หลัง กิน เสร็จ ผม ขึ้น ห้อง

ส่ง SMS แอน

"แม่ จะ ลาออก เปิด ธุรกิจ ขายของ ออนไลน์"

แอน "ดีมาก"

"คุณ ทำได้"

ผม "ฝัน ของ คุณ"

แอน "ใช่ ใน ฝัน แม่ คุณ บอก สิ่ง สำคัญ นี่ คือ"

ผม "ครับ"

แอน "พรุ่งนี้ ทะเล"

ผม "ครับ ตี 5"

แอน "ผม ขับ ไป รับ"

ผม "ขอบคุณ"

ผม นอน

—ครบ สอง เดือน ของ ชาตินี้

—แม่ จะ เริ่ม ใหม่

—พิมพ์รพี เริ่ม ใหม่

—ปอ เริ่ม ใหม่

—ทุก คน เริ่ม ใหม่

—ผม ก็ เริ่ม ใหม่ ทุก วัน