18: บทสนทนาเที่ยงของพิมพ์รพี

ตี 5 ผมและปอวิ่ง

หลังวิ่ง ปอ "...เฮ้ย"

"ว่า"

"...กูมีเรื่องเล่า"

"...ว่า"

"...เมื่อคืนเหมือนกูฝันแปลก"

ผมเงียบ

ปอ "...ฝันว่า กูกลายเป็นคนรวย"

ผมหัวเราะ "...ก็ดี"

ปอ "...ก็แค่ฝัน"

"...อืม"

ปอ "...นาย"

"ว่า"

"...กูจะ เริ่มทำงานบ้าง"

"...ทำงานอะไร"

"...กูจะรับงานติวน้องๆ ในซอย"

ผมเลิกคิ้ว

—ปอจะเริ่มหารายได้

—ปอ เห็นผมเริ่ม ปอก็อยากเริ่ม

"...โอเค ปอ"

"...นายจะ ช่วยกูคิดยังไง"

ผมยิ้ม "...ติดประกาศที่หอแอ๊ปจารทุกหลัง"

"...อะไร"

"...คอนโด ในบ้านสองชั้นที่มีลูกเล็ก พ่อแม่อยากให้ลูกติว"

ปอพยักหน้า

"...โอเค กูทำ"

"...ราคา 300 บาทต่อ 1.5 ชั่วโมง"

"...ครับ พระเอก"

ปอเดินกลับ

ผมเดินกลับ

—ปอ ตื่นแล้ว

—ผม ได้เป็นแรงบันดาลใจให้ปอ

—ดี

---

ในห้อง พิมพ์รพี

"...สวัสดีค่ะพี่ภีม"

"...สวัสดี"

ผมนั่งโต๊ะ

พิมพ์รพี "...พี่ภีม เที่ยงนี้"

ผมเงยหน้า "...ครับ"

"...คุยที่ต้นไม้สนาม"

ผมพยักหน้า

ครูเข้ามา คาบแรก

ผมเรียนตามปกติ

ในใจ ผมคิดว่า พิมพ์รพีจะคุยเรื่องอะไร

—คนที่ชอบคน เพื่อบอกว่าชอบ มักนัดที่เงียบ

—พิมพ์รพี เลือกใต้ต้นไม้

—พิมพ์รพี จะบอกผม

ผมเตรียมใจ

—ผมจะ ตอบยังไง

—ผมจะ ปฏิเสธ

—แต่ ไม่ทำให้พิมพ์รพี เจ็บ

—ผมจะ พูดเรียบ

—"ผม ไม่พร้อมในชีวิตตอนนี้ ผมต้องการ ดูแลแม่ ดูแลธุรกิจ"

—พิมพ์รพี จะเข้าใจ หรือ ไม่เข้าใจ

—ผมไม่รู้

---

12 โมง

ผม "...ปอ"

"ว่า"

"...กูเที่ยงนี้ ไม่ไปร้านป้าตู่"

"...อ๋อ"

"...นัดคุย"

ปอ "...กับใคร"

ผมหยุด

—บอกปอไหม

—ปอ จะรู้แน่ ถ้าไม่บอก

ผม "...กับ พิมพ์รพี"

ปอเลิกคิ้ว

"...ทำไม"

"...นางขอคุย"

ปอจ้องผม

"...นาย จะรับ"

ผม "...กูต้องรู้ว่า นางต้องการอะไร"

ปอพยักหน้า

"...โอเค"

ปอ "...นาย"

"ว่า"

"...ระวัง"

ผม "...ระวังอะไร"

"...ระวังว่าจะตกหลุมรัก"

ผมหัวเราะ "...ไม่"

ปอ "...นาย ตอบหน้าตาย"

"...กู ไม่"

ปอเดินไป

ผมเดินไปที่สนาม

ใต้ต้นไม้

พิมพ์รพียืนรออยู่แล้ว

วันนี้ พิมพ์รพีใส่ที่คาดผมสีฟ้า

ผมเดินเข้าใกล้

"...สวัสดี"

"...ค่ะ"

ผมยืนใกล้ ไม่ใกล้เกินไป

ระยะ 1.5 เมตร

ผม "...คุณ จะคุยเรื่องอะไร"

พิมพ์รพีหายใจลึก

"...พี่ภีมคะ"

"...ครับ"

"...พี่ภีม รู้ใช่ไหมคะ ว่าฉัน..."

ผมรู้ว่าจะมาคำต่อไป

—ผมต้องช่วยพิมพ์รพี

—ผมไม่อยากให้เธอ พูดประโยคนั้น

—ถ้าเธอพูด ผมต้องปฏิเสธ ตรง ๆ

—มันจะเจ็บกว่า

ผมพูดก่อน

"...พิมพ์รพี"

"...ค่ะ"

"...ผม รู้ ว่าคุณ ใส่ใจผม"

"...ค่ะ"

"...ผม ขอบคุณ"

"...ค่ะ"

"...แต่ ผม"

"...ค่ะ"

"...ผม ไม่พร้อม"

พิมพ์รพีจ้องผม

ห้าวินาที

"...อ๋อ"

ผม "...ผมไม่ใช่ ไม่ชอบคุณ"

"...ค่ะ"

"...ผมแค่ ไม่พร้อม"

"...ทำไมคะ"

ผมหายใจ

ผม "...ผม กำลัง สร้างอะไรอยู่ ผมรับงานพิมพ์ ผมจะดูแลแม่ ผมจะลงทุน ผมไม่มีเวลา ไม่มีพลัง"

"...ค่ะ"

"...ผมคิดว่า ตอนนี้ ผมจะเสีย ทั้งคุณและงานของผม"

"...ค่ะ"

"...ผมเลย ขอ"

"ขออะไรคะ"

"...ขอเป็น เพื่อน"

พิมพ์รพีพยักหน้า

"...โอเค"

ผมเงียบ

—พิมพ์รพีพยักหน้า

—ไม่ร้องไห้

—ไม่โกรธ

—แค่พยักหน้า

ผม "...คุณ โอเคไหม"

พิมพ์รพี "...ค่ะ"

"...คุณ จริง"

"...ค่ะ"

ผม "...ขอบคุณ"

พิมพ์รพี "...พี่ภีม"

"ครับ"

"...ฉันถามอะไรพี่"

"ครับ"

"...พี่ภีม รู้ตัวว่าพี่ ไม่เหมือนเด็ก ม.5 คนอื่น ใช่ไหมคะ"

ผมพยักหน้า

"...ครับ"

"...ทำไมคะ"

ผมหยุด

—คำถามเดิม

—ที่ทุกคนถาม

ผมตอบ "...ผม ผ่าน อะไรมา"

"...อะไรคะ"

"...ผมขออนุญาตไม่บอก"

พิมพ์รพีพยักหน้า

"...ค่ะ"

ผม "...คุณ ไม่บังคับ"

พิมพ์รพี "...ค่ะ ไม่บังคับ"

ผมรู้สึก... ขอบคุณ

—พิมพ์รพี ฟัง

—พิมพ์รพี ไม่บังคับ

—ผมและเธอ คุยกันเหมือนผู้ใหญ่

—ไม่เหมือนเด็ก ม.5 สองคน

พิมพ์รพี "...พี่ภีมคะ"

"ครับ"

"...ฉันจะรอ"

ผมเลิกคิ้ว

"...อะไรนะ"

"...ฉันจะรอพี่ภีม ถ้าวันใดที่พี่ภีมพร้อม"

ผมหยุด

—พิมพ์รพี รอ

—คำพูดของผู้หญิงในแบบที่ พิมพ์รพี ในชาติที่แล้ว ไม่เคยพูด

ผมตอบ "...คุณ ไม่ต้องรอ"

"...ฉันจะเอง"

"...คุณ มีโอกาส ดีกว่าผม"

"...ฉัน ไม่หา"

ผมเงียบ

—พิมพ์รพี ตั้งใจ

—ผม จะ ทำยังไง

—ในชาติที่แล้ว ผม คือคนที่รอเธอ

—ในชาตินี้ เธอ เป็นคนที่รอผม

—ตำแหน่งสลับกัน

—ผมไม่อยากให้เธอ รอ

—แต่ ผม ห้ามไม่ได้

ผม "...โอเค"

"...โอเคคะ"

"...แต่"

"...ค่ะ"

"...ผมจะ ไม่เปลี่ยน"

"...ค่ะ"

"...คุณ จะเสียเวลา"

"...ไม่เป็นไรค่ะ"

ผมพยักหน้า

—ผมจะปล่อย

—พิมพ์รพี ทำตามใจของเธอ

—ผม ทำตามใจของผม

—ในที่สุด พิมพ์รพี จะเจอคนใหม่

—และผม จะ สบายใจ

ผม "...ไปกินข้าวเที่ยงไหม"

"...ค่ะ"

เราเดินไปร้านป้าตู่

ในร้าน ปอนั่งอยู่แล้ว

ปอเห็นเราเดินเข้ามา ปอเลิกคิ้ว

ปอ "...สอง"

ผม "...สาม"

พิมพ์รพีนั่งโต๊ะ

ปอ "...พิมพ์รพี"

"...ค่ะ"

"...เป็นไงบ้าง"

"...โอเคค่ะ"

ปอเหลือบมองผม

ผมพยักหน้าเล็กน้อย

—ปอเข้าใจ

—พิมพ์รพี กับ ผม คุยกันแล้ว

—ผลคือ พิมพ์รพี ยังคงเป็น "เพื่อน"

ป้าตู่ "...วันนี้สามคน"

ปอ "...กระเพราหมูสาม"

"...ค่ะ"

เรานั่งกินข้าวกระเพราสามคน

พูดคุย เป็นปกติ

พิมพ์รพี ไม่เปลี่ยน

ปอ ปกติ

ผม ปกติ

—บางครั้ง การปฏิเสธ ก็ไม่ทำให้ความสัมพันธ์เสีย

—ขึ้นกับวิธี

—ขึ้นกับคน

—พิมพ์รพี เป็น คนที่ดี

ผมยิ้ม

—ในชาติที่แล้ว ผมรักเธอ และเธอไม่รู้

—ในชาตินี้ เธอชอบผม และผมไม่รับ

—ในทั้งสองชาติ ความรัก ไม่จบดี

—แต่ในชาตินี้ ความเป็นเพื่อน ยังอยู่

หลังกินข้าว เราเดินกลับห้อง

ในห้อง คาบบ่ายเริ่ม

ผมเรียนปกติ

ระหว่างคาบ พิมพ์รพีโน้ตปากกาในสมุดของเธอ

ผมเหลือบมอง

ในสมุดของพิมพ์รพี เขียนเล็ก ๆ ที่ขอบ

"พี่ภีม รอ"

ผมเห็น

ผมก้มลง

—พิมพ์รพี

—คนที่ รอ

—ผมไม่หาทาง ไม่อนุญาต

—แต่ ผมไม่ห้าม

—พิมพ์รพี เลือกของเธอ

—ผม เลือกของผม

—ทั้งสองคน เลือก

—ดี

---

3 โมงครึ่ง โรงเรียนเลิก

ผมไปหอ A1 ส่งงาน 80 หน้า

แก๊ปจ่าย 500 บาท ตามตกลง

แก๊ปยังให้ล็อตใหม่อีก 100 หน้า

ผมขึ้นรถเมล์กลับ

ในรถเมล์ พี่ตอง

"...น้องภีม"

"...ครับ"

"...วันนี้ผมส่งงานสารนิพนธ์"

ผมพยักหน้า

พี่ตอง "...งานแรก อ่าน paper 3 ฉบับ สรุปแต่ละ 1 หน้า"

"...ครับ"

"...สามวัน"

"...ครับ"

พี่ตอง "...จ่าย 3,000 บาทเมื่อสัปดาห์เสร็จ"

"...โอเค"

พี่ตองยื่นซองให้ผม

ในซองมี paper 3 ฉบับ ภาษาอังกฤษ

ผมรับ

"...ขอบคุณ"

พี่ตอง "...น้องภีม"

"ครับ"

"...วันเสาร์อาทิตย์ มีงานนำเสนอ"

"...อะไร"

"...ผมจะนำเสนอแก่อาจารย์ พี่อยาก ให้น้องไปด้วยช่วยซ้อม"

ผมเลิกคิ้ว

"...ผมไปบ้านพี่"

"...ที่บ้านพี่ พี่ฝึกการนำเสนอกับน้องก่อน"

ผมหยุด

—พี่ตอง ขอผมไปบ้าน

—พี่ตอง อยู่กับ พ่อแม่ ตี้

—ผมไป ไม่น่าจะมีอะไรอันตราย

—แต่ มันแปลก

ผม "...ครับ"

พี่ตอง "...เสาร์เย็น ห้าโมง"

"...ครับ"

รถเมล์จอดป้ายของผม

ผมก้าวลง

"...บายพี่"

"...บายน้อง"

ผมเดินกลับบ้าน

—พี่ตอง

—คนที่เริ่มจาก ทดสอบผม

—กลายเป็น เพื่อน

—กลายเป็น หัวหน้างาน

—กลายเป็น คนที่ชวนผมไปบ้าน

—แอนเตือนว่า พี่ตองชอบผม

—ผม ต้องระวัง

—แต่ ผมไม่จะปฏิเสธ

—ผมจะไป

—และผมจะ ดู

—ดูว่า พี่ตอง มีอะไรในใจ

ผมเดินกลับบ้าน

แม่กลับแล้ว

ผมและแม่กินข้าวเย็น

หลังกินข้าว ผมขึ้นห้อง

อ่าน paper ของพี่ตอง

—paper เป็นภาษาอังกฤษ

—หัวข้อ "การพัฒนาการเมืองไทยในยุคหลัง 2540"

—ยาก

—แต่ผมอ่านได้

ผมอ่านได้ครึ่งฉบับแรก ใน 1 ชั่วโมง

ผมจดสรุป

แล้วก็ทำงานพิมพ์ของแก๊ป

จาก 6 โมงถึง 10 โมง ผมพิมพ์ได้ 15 หน้า

—รวม 15 หน้า ในล็อต 100 ใหม่

ผมปิดคอม

นอน

ก่อนหลับ ผมหยิบสมุด

> D18 / 2.6.57 จันทร์ > ML: วิ่งกับปอ / ปอจะรับงานติว > AM: รร. / PR ชวนเที่ยง / คุยใต้ต้นไม้ > AM: PR บอกใส่ใจ / ผมปฏิเสธ / PR จะรอ > AM: ผมเปิดทาง "เพื่อน" / PR ยอมรับ > PM: หอ A1 → ส่ง 80 หน้า → 500 / รับงาน 100 หน้า ใหม่ > PM: ดร.71 / ปต. → เสาร์เย็น 5 โมง ที่บ้าน > EVN: paper สารนิพนธ์ + งานพิมพ์ > หน้า: 1. งาน 100 หน้า, 2. paper อีก 2 ฉบับ, 3. ระวัง พี่ตอง

ผมปิดสมุด

หลับ